11 . محدث عارف و محقق نامدار محمد بن محسن ، مشهور به فيض كاشانى ( متوفاى 1090 ه . ق ) پس از نقل رواياتى كه موهم وقوع تحريف در كتاب خداست مىنويسد : « اگر اين روايات درست باشد ديگر هيچ اعتمادى به قرآن موجود نمىتوان كرد ، در صورتى كه خداوند متعال مىفرمايد : « وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ * لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ ؛ « 1 » اين كتابى است قطعا شكست‌ناپذير * كه هيچ‌گونه باطلى - نه از پيش‌رو و نه از پشت سر - به سراغ آن نمىآيد . » و نيز مىفرمايد : « إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ ؛ « 2 » ما قرآن را فروفرستاديم و خود نگهبان آنيم . » همچنين اين اخبار ، با روايات عرضه داشتن احاديث بر قرآن منافات دارد . پس هر خبرى كه دلالت بر تحريف قرآن دارد با « كتاب الله » مخالف بوده آن را تكذيب مىكند ، در نتيجه بايد به دور افكنده و محكوم به فساد شود يا تأويل و توجيه گردد . » « 3 » و در كتاب ديگرى مىنويسد : « اگر اين روايات درست باشد ، قرآن حجّيت و برهان بودن خود را به كلّى از دست داده ، فايده‌اى براى آن باقى نمىماند و سفارش به قرآن و دستور پيروى نمودن از آن نيز لغو مىگردد . » آن‌گاه - در تأويل روايات - مىگويد : « به نظر مىرسد منظور امامان عليهم السّلام از تحريف ، تغيير و حذف - در اين روايات - تحريف و تغيير در مفهوم و تفسير قرآن است نه در الفاظ و عبارات ؛ يعنى آن را بد تفسير و تأويل نمودند و بر خلاف معناى واقعى حمل نمودند . » « 4 »

--> ( 1 ) . فصّلت ( 41 ) آيهء 41 - 42 . ( 2 ) . حجر ( 15 ) آيهء 9 . ( 3 ) . تفسير صافى ، ج 1 ، صص 33 - 34 ، مقدمهء ششم و وافى ، مجلّد 9 ، باب 269 ، ص 1778 و ج 2 ، صص 273 - 274 چاپ كتابفروشى اسلاميه . ( 4 ) . علم اليقين فى اصول الدين ، ج 1 ، ص 565 .